Toen ik met Linux (Ubuntu) begon zo rond 2005 was Ubuntu de (defacto) standaarddistributie voor alles en iedereen, door het gebruiksgemak en een aantal innovaties die Canonical had geïntroduceerd.

Andere distributies keken naar wat Canonical deed met Ubuntu, want dat gold als de gouden standaard. Hun manier van doen was dé manier van doen.

In de tjid sinds is die situatie eigelijk omgedraaid. Ubuntu is een beetje het buitenbeentje geworden in distributieland, zowel in de manier van doen als gebruikte technieken.

Waarom? Is het vanwege de arrogantie van Canonical, is het succes wat ze in het verleden geboekt hebben met Ubuntu naar hun hoofd gestegen? Dat is een lastige vraag om te beantwoorden, zelfs achteraf gezien.

Wat betekent dit voor mij?

Nu niets. Ik ben jaren geleden al overgestapt op Fedora omdat dit beter aansloot bij mijn wensen en eisen.

Wat betekent dit voor nieuwe overstappers?

Toen ik met Linux begon was het defact advies om te gebruiken Ubuntu. Nu is dat niet meer zo, maar lijkt dat verschoven te zijn naar Linux Mint. Waarom? Omdat Linux Mint gebruiksvriendelijker is dan Ubuntu. Geschiedenis herhaalt zich.