Een tijdje geleden wees iemand me op het feit dat ik erg veel gebruik maak van virtuele bureaubladen. Dat is iets wat er in de loop der jaren is ingeslopen, maar is wel iets waar ik nu niet meer echt zonder kan. Als ik dus op een Mac of een Windows apparaat iets moet doen ben ik voor mijn gevoel veel kreupeler dan op een Fedora system.

Eén van de krachtigste zaken in GNOME Shell is het kunnen zoeken vanuit het algemene overzicht naar zo’n beetje alles.

Dit is ook meteen een van de zaken die de snelheid van je systeem doen verminderen, omdat er standaard in een groot aantal zaken gezocht word.

Dit is hoe ik het ingesteld heb. Standaard zoekt GNOME Shell in:

1. Settings (Instellingen)
2. Contacts
3. Files (Bestanden)
4. Boxes (Virtuele machines)
5. Calculator
6. Calendar (Agenda)
7. Characters
8. Clocks
9. Firefox (zoeken op internet)
10. Software
11. Weather

Zaken als het weer en contactpersonen gebruik ik niet, dus gaan als een van de eerste dingen uit. Dat is het mooie van FOS software: vrijheid om het in te stellen zodat het voor jou werkt en doet wat jij wilt dat het doet.

Sinds gisteren ken ik de GNOME uitbreiding Tiling Shell die de layout editor van Windows 11 met Fancy Zones en de pas aangekondigde Window snap features van macOS Sequoia min of meer toepast voor GNOME.

Waarom dit?

Waarom is er de laatste tijd in alle grote besturingssystemen zo’n focus op het beheren van openstaande (applicatie)vensters op deze manier? Omdat, vermoed ik, het nu duidelijk aan het worden is dat de meeste computergebruikers niet goed om weten te gaan met (veel) openstaande vensters. Deze manier van het beheren van vensters is een mooie gulden middenweg.

Sinds de upgrade naar Fedora 40 ben ik tegen een bug aangelopen. Als de schermschaling > 100% is (dus op een 4k laptop, bijvoorbeeld) is de muiscursor in sommige applicaties gigantisch groot.

Dit blijkt een bug te zijn, waar gelukkig een workaround voor is. Voeg het volgende toe aan ~/.bashrc en herstart je apparaat:

export NO_POINTER_VIEWPORT=1

Na een paar jaar als test beschikbaar te zijn geweest lijkt het erop dat GNOME 45 nu de feature fractional scaling als stabiel heeft aangemerkt, waardoor je geen wijzigingen meer hoeft te maken met dconf editor om dit werkende te krijgen.

Dat is handig, want een veel gehoorde klacht is dat de schaling die voorheen werd aangeboden niet altijd lekker werkte. Je had dan de keuze uit 100% (standaard), 200%, 300% en 400%, maar niet iets als bijvoorbeeld 150%.