Software uit 2024 is anders dan software uit 2014, of 2004. Een mooi voorbeeld daarvan is het bekende en vertrouwde sudo commando, wat dateert uit de jaren ‘80 van de vorige eeuw en als taak heeft om een bestand uit te voeren als een andere gebruiker op je systeem.

Dit doet het door gebruik te maken van de setuid en setgid functionaliteit in het besturingssysteem, wat anno 2024 niet altijd de beste optie is.

Voor agenda’s heb je Outlook in Windows en de ingebouwde agenda in macOS, maar hoe zit dat in Linux?

Ook hier heb je genoeg keuze. Fedora komt met een ingebouwde agenda in de vorm van GNOME Agenda en dat is ook degene die ik gebruik vanwege het feit dat het netjes mijn Google agenda gebruikt.

Waarom gebruik ik dit?

Omdat ik mijn agenda graag makkelijk beheer zonder gebruik te hoeven maken van mijn telefoon of de Google Agenda dienst via een webbrowser. Dat is een (werkbaar) alternatief, maar als het niet hoeft waarom zou ik?

Met deze serie blogs wil ik per keer inzoomen op een onderdeel van het gebruiken van een niet-Windows besturingssysteem (in mijn geval Fedora Linux) in het dagelijks leven, en de voors en tegens hiervan in beeld brengen om zo het vooroordeel wat veel mensen en media (nog) hebben over Linux weg te nemen.

Hoe diep ik ergens op inga zal afhangen van het onderwerp. Het kan dus zijn dat het ene deel veel langer is en meer informatie heeft dan het volgende deel, dat is van te voren niet te zeggen.

Sinds gisteren ken ik de GNOME uitbreiding Tiling Shell die de layout editor van Windows 11 met Fancy Zones en de pas aangekondigde Window snap features van macOS Sequoia min of meer toepast voor GNOME.

Waarom dit?

Waarom is er de laatste tijd in alle grote besturingssystemen zo’n focus op het beheren van openstaande (applicatie)vensters op deze manier? Omdat, vermoed ik, het nu duidelijk aan het worden is dat de meeste computergebruikers niet goed om weten te gaan met (veel) openstaande vensters. Deze manier van het beheren van vensters is een mooie gulden middenweg.

Ik houd hier helaas geen archief (meer) bij van mijn desktopachtergronden maar ik wissel vaker van achtergrond op mijn computer(s) dan sommige mensen van ondergoed wisselen. Als ik wat moois tegenkom op bijvoorbeeld unsplash dan is dat zo gedownload en opgeslagen als achtergrond.

En toch kom ik steeds weer terug bij dezelfde achtergrond. Eentje uit de stal van Apple uit Mac OSX Snow Leopard uit 2009: de (bekende) luipaard die de lens in kijkt.

Ik kwam vandaag een post tegen op HowToGeek die me aantrok, over of je Linux kunt gebruiken in 2024 zonder de terminal te (moeten) gebruiken.

Dit is nog steeds een van de meest voorkomende vooroordelen die er is over Linux; dat de terminal nog steeds iets is wat je moet kennen en gebruiken om het systeem te kunnen gebruiken. De post op HowToGeek laat zien dat dat anno 2024 allan niet meer het geval is, en heeft mij geïnspireerd om een Nederlandse versie te maken vanuit mijn oogpunt. Het grote verschil is dat de post Linux Mint als voorbeeld gebruikt, terwijl ik dat met Fedora doe. Zonder al teveel te verklappen: het eindresultaat is (vrijwel) hetzelfde.

Sinds de upgrade naar Fedora 40 ben ik tegen een bug aangelopen. Als de schermschaling > 100% is (dus op een 4k laptop, bijvoorbeeld) is de muiscursor in sommige applicaties gigantisch groot.

Dit blijkt een bug te zijn, waar gelukkig een workaround voor is. Voeg het volgende toe aan ~/.bashrc en herstart je apparaat:

export NO_POINTER_VIEWPORT=1

Met de aankomende einddatum van Windows 10 en veel computers die in hun huidige staat nog prima meekunnen maar geen Windows 11 aankunnen is de vraag naar alternatieven steeds groter aan het worden.

Ik ben een informatiepakket / hulpmogelijkheid aan het bekijken voor het overstappen naar Linux, met als vorkeur Fedora omdat ik dat goed ken en ervan overtuigd ben dat dit voor het gros van de gebruikers meer dan voldoende zal zijn.